18. Uluslararası 360 Dereceden Aşk Festivali

İlk fotoğrafların ortaya çıkması için ışık kadar, sessizliğe ve saatler süren zamana da ihtiyaç vardı. Aradan sadece iki yüzyıl geçti ve bugün fotoğraf makineleri 1/80.000 saniyelik perde hızlarına ulaştı. Acaba dünyada, zamanla ilişkisini bu kadar kısa sürede bu denli kökten değiştiren başka bir araç/şey var mı? Tüm dünyanın hızlanmaya duyduğu ihtiyaca karşılık hep birkaç adım önde giden fotoğrafın, hayat hızlandıkça ondan daha hızlı olmaya gayret edip onu durdurmaya çalışması varoluşsal bir paradoks değil mi? Sanki zamanın hızına yetişme çabası, fotoğrafı zamanın dışında ama zaman tarafından kuşatılmış bir yere sürüklüyor. Sahi zamanın neresindeyiz? İçinde, gerisinde ya da ötesinde? Aslında her şey, aynı anda başka bir zamanı yaşıyor. Ama birden hızla bir perde açılıp kapanıyor ve tüm bu ayrı zamanlar eşitleniyor. Ve bu bir yarış gibi sanki; hep daha hızlı olunması gerekiyor. Tüm zamanları kapsayacak daha hızlı bir zaman aranıyor. Yakalamak, dondurmak, durdurmak… Evet, “an”ı durdurmak acaba ne zaman fotoğrafın omuzlarına yüklendi? Oysa ihtiyacımız ayrı ayrı zamanla ilişkimizi yeniden kurmak, tanımlamak. Nesnelerin, insanların, ağaçların ve hatta dağların da biraz daha zamana ihtiyacı var. Ve aslında tüm bunlarla birlikte, şiirin, müziğin, resmin ve heykelin bin yıllardır sahnede olduğu bir dünyaya doğan fotoğrafın biraz daha zamana ihtiyacı var. Belki de bu sebeple, bu sergide bir araya gelen işler zamanın hızına teslim olmadan, zamanla yeniden ilişki kurmaya çalışıyor. Türkiye’den ve farklı coğrafyalardan 19 sanatçının yapıtlarını buluşturan _Biraz Daha Zamana İhtiyacım Var_ başlıklı grup sergisi, fotoğrafın olanaklarını ve sınırlarını merkeze alarak mecranın çeşitlenen ifade biçimlerine odaklanıyor.

Arter

Ülkemiz çağdaş sanatının önde gelen 16 ismin eserlerine yer veren **“Altın Jenerasyon”** başlıklı sergi, **6 Mart 2026** tarihinden itibaren **AKM (Atatürk Kültür Merkezi, İstanbul)** Galeri salonunda izleyiciyle buluşuyor. Sergi, milenyumun ilk yıllarında aktif olmaya başlayan genç sanatçı jenerasyonun üretim düşünce ve pratiklerinin, sanat çevresi ve kültür hayatında yarattığı etki ve dönüşümlere odaklanıyor. Sanatın gelenekselleşmiş melankolik yalnızlığı, bu jenerasyon kararlı sanatçılarının inatçı azmiyle, yerini kolektif bir üretkenliğe, izleyici başta olmak üzere sosyal ve ekonomik gücün artık kayıtsız kalamayacağı katılımına bırakır. Atölyelerin romantik ama tozlu mahremiyeti, galerilerin steril duvarları, yaşamın kamusal alanları ve dijital ağların sınırsız dolaşımıyla tanışır. Bu sanatçılar, hem bir düşünür hem de bir girişimci rolünün zorluklarını üstlenmiş; üretimleri sanat yönetimine, yazım-yayın ve diğer çevrimlerine alanlar kazandırarak tıpkı ‘altın’ benzeri, hem bir manifestoya hem de maddi varlığa dönüşmüştür. Ülkemizin özel müzecilik, fuar ve bienalleri kadar sanat galeri ve koleksiyoner geleneğinin kurumsallaşmasında özverileriyle temel rol oynamış bu jenerasyon sanatçıları, üretimleriyle günümüz çağdaş sanatının omurgasındaki yerini korumaktadır. Ahmet Sarı, Alea Pınar Du Pre, Ardan Özmenoğlu, Bahar Oganer, Barış Cihanoğlu, Barış Sarıbaş, Beyza Boynudelik, Burcu Perçin, Burçin Erdi, Dinçer Güngörür, Kadir Akyol, Ozan Oganer, Seçil Erel, Semih Zeki, Seydi Murat Koç, Yiğit Yazıcı gibi yıldız sanatçıların eserlerini bir araya getiren serginin küratörlüğünü Dolunay May üstleniyor.

AKMFree

35 yerli ve yabancı sanatçının eserleriyle kurgulanan bu proje; klasik bir sergi formatının ötesinde, şehrin kalbinde konumlanan, yüksek görünürlükte ve itibarı güçlü bir kültür buluşması niteliği taşımaktadır. Sergi süresince sanat, toplumsal farkındalık ve kamusal etkileşim aynı zeminde buluşturulacaktır. Bu sergi, kadınların üretim gücünü görünür kılarken aynı zamanda kamusal alanda daha eşit, daha adil bir kültürel hafıza inşa eder. Kadınların sesi, estetik bir ifade olmanın ötesinde; toplumun vicdanına dokunan güçlü bir anlatıdır. Bu projede sanat, yalnızca izlenen değil; dönüştüren ve birleştiren bir karşılaşma alanıdır.

Şair, yazar ve fotoğraf sanatçısı Akgün Akova, Estonya’dan Güney Kore’ye, Portekiz’den Çin’e, Peru’dan İspanya’ya kadar yaptığı yolculuklarda çektiği müzisyen fotoğraflarıyla izleyicileri ezgilerin peşinde bir yolculuğa çıkarıyor. Fotoğraflarında her zaman şiirsel imgeler arayan sanatçı, festivallerden düğünlere, şenliklerden konserlere giderken, sokak müzisyenlerine selam vermeyi de ihmal etmiyor. “Müziğin Bavulu” sergisi, Trabzon’da bir yaylada yankı arayan kemençeciden, Barselona’da Gaudi’nin yapıtlarından esinlenen viyolonselciye, oradan Kolombiyalı yazar Gabriel Garcia Marquez’in romanlarında gezinen vallenato şarkıcılarına uzanan bir müzik tanıklığı. Bu tanıklık, Kars’taki Aşıklar Kahvesi’ni, Polonya Halk Dansları Topluluğu Mazowsze’nin gösterisini, bir Selçuklu kervansarayı olan Saruhan’daki semazenleri, Lizbon’da fado söyleyenlere adanan duvar resimlerini, Buenos Aires karnavalında dans ederek davul çalanları da içeriyor. Gülden Akıncı’nın küratörlüğünü yaptığı sergi, izleyicileri yalnızca müziğin çalındığı anlara değil, öncesine ve sonrasına da taşıyor.